W fazach początkowych Enemy Territory miał być dodatkiem do wydanego, bodaj 2002 r., Return to Castle Wolfenstein. RTCW zaś, był raczej średniawym shooterkiem, a jedyne co go ratowało to genialny multiplayer. Co zrobili więc twórcy? Zapakowali wszystko co w RTCW najlepsze, zrobili 6-mapową kampanię multi i wydali grę za darmo!

Need a medic !
Pierwsze co rzuca się w oczy zaraz po zainstalowaniu gry, to Limbo Menu - czyli nasze centrum dowodzenia. Możemy w nim wybrać interesującą nas klasę (dowódca, inżynier, medyk, szpieg, żołnierz), broń, obejrzeć mapę pola walki, zobaczyć nasze statysytki (łącznie z wystrzelonymi nabojami !) czy w końcu dołączyć się do gry. Wcześniej czy później i tak wybierzemy tę ostatnią opcję...

Wtedy przenosimy się na pole walki. Zależnie jaką klasę wybraliśmy, dostajemy określone zadania. Tak więc jeżeli jesteśmy inżynierem, będą to: naprawa mostu, budowanie wieżyczek, podkładanie min itp. Jeżeli medykiem - bieganie z "magiczną" strzykawką i ratowanie poległych, lub leczenie rannych. Ciekawym wyborem może być także szpieg, który potrafi wedrzeć się w szeregi wroga i zrobić spore zamieszanie. Każdą klasę reprezentuje całkowicie odmienny styl gry, jednakże cel jest jeden - pokonać przeciwnika !

Jest jeszcze jedna innowacja o której nie wspomniałem - doświadczenie ! Podczas gry zdobywamy XP, które przekłada się na nasze zdolności bojowe. Z biegiem czasu dostajemy dodatkowe magazynki, możemy szybciej przeładowywać broń, biegać sprintem nawet z bardzo ciężkim sprzętem, czy wykrywać miny podłożone przez wrogie jednostki. Mogę nawet silić się na stwierdzenie, iż na XP opiera się cała rozgrywka. Właśnie dzięki niemu, nie możemy odciągnąć się od komputera, bo wiemy, że za chwile awansujemy na wyższy poziom. A gdy już awansujemy - staramy się podwyższyć poprzeczke jeszcze raz. To naprawdę uzależnia !

Wunderbar !
Jak już wspomniałem - ET jest to gra taktyczna, nie bezpretensjonalna jadka. Jeżeli nie wiecie co mam na myśli wyobraźcie sobie, że twórcy zrobili coś na wzór kampanii singleplayer rozgrywającą się w sieci. Jedym słowem - mamy wykonać zadania polecone nam przez dowództwo. Wyglądają one różnie i zależą od strony którą wybraliśmy (Axis, Allies). Tak więc jeżeli wybraliśmy "Aliens" będziemy musieli wysadzić działa, zdobyć złoto przeciwnika, komponenty radarów, zapobiec dostawie amunicji do Railguna czy wysadzić skład paliwowy. Niemcy zaś muszą zazwyczaj bronić swych celów a nie atakować przeciwnika (wyjątkiem jest railgun).

By wygrać trzeba naprawdę nieźle kombinować. Grając Axis będzie to obstawianie, zaminowanie lub zdetonowanie wszystkich możliwych miejsc, którędy Alianci mogą wedrzeć się do broniącego przez nich obszaru. Mają na to określony czas (zazwyczaj 30 min). Żebyście widzieli chaos jaki panuje na polu walki, gdy zostały 2 minuty do końca, a Allies zrzucają wszystkie swoje siły na ostatnie działo na Oazis. To trzeba przeżyć !!

Uzbrojenie jakie nam udostępniono nie odstaje od innych gier z realiów II wojny światowej. Znowu ujrzymy naszych starych znajomych - Thompsona, MP40, Panzerfausta, Lugery, Colty, strzelby snajperskie (udostępnione tylko szpiegom !), mobilne MG4 oraz mnsóstwo innego żelastwa. Bronie są naprawdę indealnie wyważone - Panzerfaust ma ogromną siłę rażenia, lecz żołnierz może nim wystrzelić raz na jakiś czas. Jeżeli nie trafi, i ma niski poziom XP - skazany zostaje na pistolet, co zazwyczaj oznacza szybką śmierć. Dowódca ma zaś nieograniczoną amunicję (ponieważ sam ją roznosi), aczkolwiek zdrówko już się nie odnawia. Jednym słowem - panowie z ID znaleźli tzw. "złoty środek".

Nie gadać - grać !
Et jest na rynku już od bardzo dawna, a ciągle znajduje się w czołówce gier multiplayerowych. Jeżeli posiadasz dostęp do internetu, dużo wolnego czasu (mi zdarzyło się grać 21 godzin bez przerwy !), a do tego uważasz że Quake jest dla Ciebie za mało skomplikowany - sięgnij po ET a nie pożałujesz !

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony

Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.